پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم بودن در اختصاص اين باشد كه از طرف پدر اين انتساب ثابت باشد ، هيچ سيدى در عالم به‌جز خود حضرت زهرا عليهما السلام باقى نخواهد ماند . وانگهى اختصاص « ذريه‌ى رسول » به‌آنان كه از طرف پدر مشرَّف به‌اين انتسابند همگى ائمه يازده‌گانه بعد از اميرالمؤمنين عليه السلام را از « ذريه‌ى رسول‌بودن » بيرون مىكند ، و خود اين‌كه آيا با انتساب از طرف مادر ذريه و فرزند رسول صلى الله عليه و آله و سلم بودن ثابت مىشود يا نه اين خود از موارد اختلاف و نزاع ميان ائمه‌ى معصومين عليها السلام و دو گروه معاندشان بنىاميه و بنىعباس بوده است ، كه آن بزرگواران براى اثبات سيادت و ذريه‌ى رسول بودنشان به‌آياتى چند از [ قرآن كريم ] تمسك كرده‌اند « 1 » . و از طرفى هم مستثنا كردن فرزندان پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم كه از طرف پدر به آن حضرت نمىرسند هرگز دليلى به‌جز شعرى جاهلى و روايتى جاهلى ندارد كه شعرش : بَنُونا بَنُوا أبناءِنا وَ بَناتُنا * بَنُوهُنَّ أبْناءُ الرِّجالِ الأغارِبِ « پسران ما پسران پسران مايند ، و دخترانمان پسرانشان پسران مردانى غريب و دور از مايند » . و اسلام اين خيال واهى جاهلى را مانند ساير جاهليت‌ها به‌كلى از ميان برده ، و انتساب از طرف پدر و مادر را يكسان شناخته است ، و چنان‌كه درباره‌ى تمامى مواليد مىفرمايد « يَخْرُجُ مِنْ بَيْنِ الصُّلْبِ وَ التَّرائِبِ » ( سوره‌ى طلاق ، آيه‌ى 86 ) « از ميان صلب پدر و ترائب ( سينه‌هاى ) مادر بيرون مىآيد » و خيال اين‌كه پسر از نطفه پدر است و دختر از نطفه مادر است را نقش بر آب مىنمايد . و روايت جاهلى كه هم‌آهنگ با اين شهر جاهلى است روايتى است تنها و يتيم و

--> ( 1 ) - مانند « ابناءنا و ابناءكم » ( 3 : 61 ) كه مراد حسنين عليه السلام مىباشند و نيز پس از آيه‌ى ( 4 : 83 ) كه نام ابراهيم آمده ، در آيه‌ى 84 ، « و من ذريته » است در آيه‌ى 85 ، عيسى عليه السلام هم از ذريه ابراهيم محسوب شده با اين‌كه حضرتش از نواده‌هاى دخترى حضرت ابراهيم عليه السلام است